Allereerst nog heel erg bedankt voor de Feyenoordkleding en natuurlijk Olli.

 

Ik ben in maart naar de Pallieterburcht gekomen vanuit het Sophia Kinder Ziekenhuis. Ik ben geopereerd aan mijn luchtwegen. Na de operatie moest ik 8 weken met een canule blijven lopen. Dus eerst 4 weken in het SKZ en toen 4 weken naar de Pallieterburcht. Lekker in een eigen kamer. Papa en mama konden ook blijven slapen in het huis. Lekker dichtbij mij. Na het wakker worden ontbijten met het personeel en daarna lekker in het bubbelbad. Overdag kreeg ik les en af en toe kwam de pedagogisch medewerkster langs en voor de rest lekker mijn eigen ding doen, gamen in de ouderkamer, dit vanwege de grote televisie. Ook tussen de middag samen met papa of mama en het personeel eten. Veel heb ik niet kunnen spelen in de mooie tuin, omdat het veel te koud was en ik altijd met een verpleegkundige naar buiten moest. Wat ook leuk was dat er voor het avondeten rekening gehouden werd met wat ik lekker vond (turkse pizza!). Papa en mama hebben daar les gehad in canulezorg. Wat ook te gek was, waren de filmavonden en sjoelwedstrijden op de gang. Tijdens mijn verblijf kreeg ik veel aandacht, omdat er in die periode weinig kinderen lagen. Ik voelde mij daar aardig thuis. Heel leuk contact met al het personeel en de tijd die leek voorbij te vliegen. Nadat ik naar huis mocht ben ik toch nog een paar keer langs geweest, dat was erg leuk. Bedankt voor de goede zorg .

 

Groetjes ,

 

Robin van Beek.   

Allereerst nog heel erg bedankt voor de Feyenoordkleding en natuurlijk Olli.

Ik ben in maart naar de Pallieterburcht gekomen vanuit het Sophia Kinder Ziekenhuis. Ik ben geopereerd aan mijn luchtwegen. Na de operatie moest ik 8 weken met een canule blijven lopen. Dus eerst 4 weken in het SKZ en toen 4 weken naar de Pallieterburcht. Lekker in een eigen kamer. Papa en mama konden ook blijven slapen in het huis. Lekker dichtbij mij. Na het wakker worden ontbijten met het personeel en daarna lekker in het bubbelbad. Overdag kreeg ik les en af en toe kwam de pedagogisch medewerkster langs en voor de rest lekker mijn eigen ding doen, gamen in de ouderkamer, dit vanwege de grote televisie. Ook tussen de middag samen met papa of mama en het personeel eten. Veel heb ik niet kunnen spelen in de mooie tuin, omdat het veel te koud was en ik altijd met een verpleegkundige naar buiten moest. Wat ook leuk was dat er voor het avondeten rekening gehouden werd met wat ik lekker vond (turkse pizza!). Papa en mama hebben daar les gehad in canulezorg. Wat ook te gek was, waren de filmavonden en sjoelwedstrijden op de gang. Tijdens mijn verblijf kreeg ik veel aandacht, omdat er in die periode weinig kinderen lagen. Ik voelde mij daar aardig thuis. Heel leuk contact met al het personeel en de tijd die leek voorbij te vliegen. Nadat ik naar huis mocht ben ik toch nog een paar keer langs geweest, dat was erg leuk. Bedankt voor de goede zorg .

Groetjes ,

Robin

nOx

De start van ons kleine dappere kereltje was als een emotionele achtbaan. Acht weken te vroeg geboren. Slechts een werkende nier en als afsluiter in negatieve zin, geen verbinding tussen zijn maag en slokdarm. nOx moest ondanks zijn vroeg geboorte onder het mes. Daar stonden we dan. Lam geslagen, machteloos en volkomen de weg kwijt. Niet zittend op een roze wolk maar hopeloos verdwaald in een donkere wolk waar het donderde, bliksemde en tranen regende. We vertrouwden op de professionaliteit en gedrevenheid alle verpleegkundige, artsen en chirurgen van het Sophia Kinderziekenhuis. We hoopten op de kracht van nOx. Langzaam hielt het op met donderen en bliksemen. Soms stopte het zelfs met regenen. En opeens was daar "Pallieter"…. 

Met een dubbel gevoel namen we afscheid van het personeel van het "Sophia Kinderziekenhuis" die we inmiddels zo goed kenden en ons zoveel vertrouwen hadden gegeven. En wie of wat is dan "Pallieter", wie zijn daar en hoe voelt dan dan.??..In onze rit naar "Pallieter" ,die dertig minuten duurde, stelden we elkaar 1001 terechte en soms onterechte vragen.

"Pallieter" voelt als thuiskomen in de puurste zin van het woord. Opeens geen vragen meer maar gecharmeerd van de gastvrijheid van het personeel. Geen hectische omgeving van een ziekenhuis maar een oase van rust. Naast de professionaliteit van de verpleegkundige en stagere's van "Pallieter", vooral ook gezelligheid. In "Pallieter" hadden we de unieke kans om nOx eindelijk te leren kennen en verzorgen. Met de optimale en perfecte begeleiding van het personeel, de vele tips en tools die we kregen, leerden we steeds beter om voor nOx te zorgen. We leerden niet alleen om voor nOx te zorgen. Maar langzaam durfden we ook steeds meer te genieten van nOx. Geen ziekenhuis verhalen meer, maar gewone verhalen over de beruchte koetjes en kalfjes tijdens het avondeten in "Pallieter". We betrapten ons erop dat er zo de wolk roze werd. dat het af en toe regende, maar dan van geluk.

En de grap is dat de geschiedenis zich herhaald. Opeens kregen we het nieuws dat we met nOx naar huis mochten….oei. Op de terugweg die twee uur duurde wederom 1001 vragen. Maar eigenlijk werden die overspoeld door 1001 fijne herinneringen aan "Pallieter".

"Pallieter" is het symbool voor levensgenieter. Pluk de dag…en beide doen we.

onze dank, respect en complimenten gaan uit naar al het personeel, stagaire's en de vrijwilligers van "Pallieter". Stuk voor stuk hebben ze allemaal hun steentje (of steen) bijgedragen aan het herstel van nOx, maar ook aan ons herstel als ouders.

With Compliments and best regards,

Willem & Carien…de trotse ouders van nOx

 

"Het gras stond stil in de lage avonddamp, de populieren stonden stil, het water en het licht. Het leek, alsof de tijd aan 't wachten was om voort te gaan."
Felix Timmermans - Pallieter (roman uit 1916)

Mieke Sinke, verpleegkundige IC Kinderen

‘Werken in Pallieterburght vind ik helemaal erg leuk. In vergelijking met het ziekenhuis kan je de kinderen zo veel meer aandacht en zorg geven. Het doet de kinderen ook goed: ze zijn meer ontspannen, gezellig en vrolijk. Omdat we werken met veel verschillende mensen, verpleegkundigen en vrijwilligers, is het van belang om te waken voor de rust, maar dat gaat goed. Het samen werken met vrijwilligers gaat zo prettig. Ik doe ’s morgens bijvoorbeeld verpleegkundige verzorging en daarna wordt het kind gezellig gebadderd door de vrijwilliger. Daarnaast is er nog alle tijd om leuke dingen met de kinderen te doen. Ik kan zo genieten spelen met de kinderen op de mat, liedjes zingen, naar buiten gaan in de tuin of naar de winkel. Maar bovenal geniet ik ervan om te zien met hoeveel liefde van iedereen de kinderen worden omringd.’

Mirjam Pakvis, moeder van Nikkie

'Nicky is veel te vroeg geboren en had problemen met haar ademhaling. Daarom heeft ze een canule gekregen. Nadat ze acht weken op de high care had gelegen werd ons voorgesteld om Nikkie in Pallieterburght te plaatsen. Eerlijk gezegd vond ik het idee allesbehalve aanlokkelijk: we waren inmiddels zo gewend aan het ziekenhuis en de mensen die voor haar zorgden, we zaten helemaal niet te wachten op een verhuizing en het weer opnieuw vertrouwen moeten zien te vinden. Maar toen ik in Pallieterburght ging kijken, was ik direct om. Het pand is prachtig en straalt een en al rust uit.

Ik ben achteraf ook zo blij dat Nikkie naar Pallieterburght is gegaan. De tijd die je daar met je kind besteedt is echt quality-time. Thuis heb je altijd wel iets te doen, maar nu hadden we alle tijd voor haar. Met een kind dat maandenlang in het ziekenhuis ligt moet je heel wat missen. In Pallieterburght heb ik juist heel veel teruggekregen. Nikkie had een eigen kamer waar ik mensen kon ontvangen. We hebben wel eens een gezellig middagje gehad met een flesje wijn en een hapje erbij. Ik kon met Nikkie rondlopen in huis en in de tuin en samen met haar een middagslaapje doen.
In Pallieterburght zijn altijd mensen om aandacht aan de kinderen te geven. Als ik wegging en Nikkie zat te stralen bij een vrijwilliger op schoot, dan gaf dat rust. Ik had ook de indruk dat de verpleegkundigen meer tijd voor ons hadden. En ook een pluspunt: parkeren is geen enkel probleem.
Of er iets tegenviel? Ja, toen de operatie uitgesteld moest worden, omdat Nikkie ziek was. Dan ben je gelijk weer een paar weken verder. En dat ze na de operatie nog niet gelijk naar huis kon, ook dat was een domper. Maar dat er ook toen weer een plaatsje voor haar was in Pallieterburght was natuurlijk geweldig.'

Pallieterburght • Kerklaan 460 • 2903 HJ Capelle aan den IJssel • Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
In Pallieterburght participeren: